Kochani Rodacy !

Jako Kongres Polonii Niemieckiej otrzymalismy bardzo mily list od Posla Giertycha w sprawie konsultacji na temat Ustawy o Obywatelstwie. Podobne listy otrzymaly rowniez inne Polonie z prosba o dyskusje!

Pozwalam sobie ponizej  zamiescic ten projekt (za zezwoleniem) z prosba o rzeczowe krotkie uwagi na
ten temat!

 mail: kostecki@via.de

 

USTAWA   p r o j e k t

Z dnia

O obywatelswie polskim.

PREAMBUŁA

Zważywszy na to, że prawo do obywatelstwa należy do podstawowych praw

Człowieka i nikogo nie można pozbawić tego prawa wbrew jego woli,

Zważywszy na to, że łamanie tego prawa doprowadziło do krzywd wielu tysięcy obywateli, a zwlaszcza naszych Rodaków, którzy znaleźli się poza granicami kraju,

Pragnąc odciąć się od praktyk reżimów totalitarnych, a prawo dostosować do europejskich standardów urzeczywistniających wartości zapisane w Konstytucji,

Parlament Rzeczypospolitej Polskiej nawiązujący przez Senat opieki nad Rodakami za granicą.

Rozdzial 1

Przepisy Ogólne

 

Art. 1

Ustawa określa zasady, tryb i warunki nabycia obywatelstwa polskiego oraz jego utraty i Właściwości organów w tych sprawach.

Art. 2

Obywatelami polskimi są osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy posiadają Obywatelstwo polskie lub nabywają je na podstawie niniejszej ustawy.

Art. 3

Nikt nie może utracić obywatelstwa polskiego, chyba, że sam się go zrzeknie.

Art. 4

1. Obywatel polski posiadający równocześnie obywatelstwo innego państwa, ma takie same prawa i obowiązki jak osoba posiadająca wyłącznie obywatelstwo polskie.

2. Obywatel polski nie może wobec władz Rzeczypospolitej Polskiej powoływać3. się ze skutkiem prawnym na posiadane równocześnie obywatelstwo innego państwa lub na wynikające z niego prawa i obowiązki.

Art. 5

1. Do postępowania w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

2. Postępowanie w sprawach uregulowanych w ustawie, należących do właściwości konsulów, prowadzi według przepisów o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się, do postępowania w sprawach o nadanie obywatelstwa polskiego i wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

 

 

Rozdział 2.

Zasady ogólne nabywania obywatelstwa polskiego

 

Art. 6

1. Obywatelstwo polskie nabywa się przez urodzenie, wskutek przysposobienia, przez uzyskanie obywatelstwa polskiego, nadanie obywatelstwa polskiego, uznanie za obywatela polskiego, przywrócenie obywatelstwa lub repatriację.

2. Zasady nabywania obywatelstwa polskiego w drodze repatriacji, określa odrębna ustawa.

Art. 7

1. Zmiany w ustaleniu osoby albo obywatelstwa jednego lub obojga rodziców podlegają uwzględnieniu przy określeniu obywatelstwa małoletniego dziecka, jeżeli nastąpiły przed upływem 3 lat od dnia jego urodzenia się.

2. Zmiany w ustaleniu osoby ojca lub matki, wynikające z orzeczenia sądu wydanego na skutek powództwa o zaprzeczeniu ojcostwa albo macierzyństwa lub o unieważnienie uznania, podlegają uwzględnieniu przy określeniu obywatelstwa dziecka, chyba że osiągnęło ono już pełnoletność3. .

 

Rozdział 3

Nabycie obywatelstwa polskiego przez urodzenie

 

Art. 8

Dziecko nabywa obywatelstwo polskie przez urodzenie gdy:

1. co najmniej jedno z rodziców jest obywatelem polskim albo

2. oboje rodziców są nieznani bądź ich obywatelstwo jest nieokreślone albo są bezpaństwowcami, a dziecko urodziło się lub zostało znalezione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 9

1. Dziecko rodziców, z których jedno jest obywatelem innego państwa, nie nabywa obywatelstwa polskiego, jeżeli rodzice w oświadczeniu złożonym zgodnie przed właściwym organem w ciągu 6 miesiący od dnia urodzenia się dziecka wybiorą dla niego obywatelstwa państwa obecnego, którego obywatelem jest jedno z rodziców, jeżeli według prawa tego państwa dziecko nabywa jego obywatelstwo.

2. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, przyjmuje:

a) właściwy wojewoda – w stosunku do osób zamieszkałych w Rzeczypospolitej Polskiej,

b) konsul – w stosuku do osób zamieszkałych za granicą.

 

Rozdział 4

Nabycie obywatelstwa polskiego wskutek przysposobienia

 

Art. 10.

Małoletni cudzoziemiec nabywa obywatelstwo polskie wskutek przysposobienia, przez które między przysposabiającym a przysposobionym powstaje taki stosunek, jak między rodzicami a dziećmi (przysposobienie pełne), a osoby przysposabiające lub osoba przysposabiająca samotnie posiadają obywatelstwo polskie. W tym przypadku przyjmuje się, że małoletni nabywa obywatelstwo polskie z dniem urodzenia.

 

Rozdział 5

Uzyskanie obywatelstwa polskiego

 

Art. 11

1. Cudzoziemiec, który nie nabył obywatelstwa polskiego zgodnie z art. 9 ust. 1, nabywa obywatelstwo polskie, jeżeli po ukończeniu 18 roku życia a przed ukończeniem 20 roku życia złoży przed właściwym organem oświadczenie o woli uzyskania obywatelstwa polskiego, a organ ten oświadczenie to przyjmie.

2. Cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1, powinien wykazać3. , że:

a) jedno z jego rodziców posiada obywatelstwo polskie,

b) zna język polski w mowie i piśmie w zakresie co najmniej umożliwiającym załatwienie zwykłych spraw codziennych,

c) nie był karany za czyn, który stanowi przestępstwo w rozumieniu prawa Rzeczypospolitej Polskiej.

4. Znajomość5. języka w mowie i piśmie w zakresie co najmniej umożliwiającym załatwienie zwykłych spraw codziennych uważa się za wystarczającą, jeżeli cudzoziemiec:

a) potrafi przeczytaćb) , zrozumiećc) i odpowiedziećd) na pytania na tematy z życia codziennego,

e) potrafi samodzielnie npisaćf) krótki tekst dotyczący tematu ogólnego.

6. Właściwy organ przyjmuje oświadczenie o woli uzyskania obywatelstwa polskiego, jeżeli uprawniony cudzoziemiec spełnia warunki określone w ust. 1 i 2 oraz opinie właściwych organów stwierdzają, że nie stanowi on zagrożenia dla obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 12

Oświadczenie o woli uzyskania obywatelstwa polskiego przyjmuje albo odmawia jego przyjęcia:

1. wojewoda w drodze decyzji – w stosunku do osób zamieszkałych w Rzeczypospolitej Polskiej,

2. konsul – w stosunku do osób zamieszkałych za granicą.

Rozdział 6

Nabywanie obywatelstwa polskiego

 

Art. 13

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może nadać obywatelstwo polskie cudzoziemcowi na jego wniosek lub za jego pisemną zgodą.

Art. 14

1. Nadanie obywatelstwa polskiego obojgu rodzicom obejmuje małoletnich pozostających po ich władzą rodzicielską.

2. Nadanie obywatelstwa polskiego tylko jednemu z rodziców obejmuje małoletnich pozostających pod jego władzą rodzicielską, jeżeli:

a) pozostają wyłącznie pod jego władzą rodzicielską lub

b) drugie z rodziców jest obywatelem polski albo

c) drugie z rodziców wyraziło zgodę przed właściwym organem na nabycie przez małoletniego obywatelstwa polskiego.

3. Małoletniemu pozostającemu pod opieką może być4. nadane obywatelstwo polskie jedynie za zgodą opiekuna wyrażoną w oświadczeniu złożonym przed właściwym organem.

5. Nadanie obywatelstwa polskiego lub objęcie tym nadaniem małoletniego, który ukończył 16 lat, następuje jedynie za jego zgodą.

Art. 15

1. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nadaje obywatelstwo polskie cudzoziemcowi, na jego wniosek, jeżeli cudzoziemiec:

a) pełni służbę wojskową w Wojsku Polskim lub polskich formacjach wojskowych przy armiach sojuszniczych podczas działań wojennych prowadzonych na wszystkich frontach w okresie wojny 1939-1945,

b) pełnił służbę w polskich podziemnych formacjach i orgazizacjach, w tym w działających w ramach tych organizacji oddziałach partyzanckich w okresie wojny 1939-1945

I uzyskał decyzję poświadczającą działalność, o której mowa w art. 1-3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Z 1997 r. Nr. 142, poz. 950, 1998 r. Nr 37, poz. 204, Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 38, poz. 360 i Nr 77, poz. 862 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136).

2. W postępowaniu określonym w ust. 1 nie stosuje się wymogu posiadania w przeszlości obywatelstwa polskiego.

Art. 16

Postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sprawach obywatelstwa nie podlegają zaskarżeniu.

Art. 17

1. Wniosek do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie obywatelstwa polskiego osoba zamieszkała na terytorium Rzyczypospolitej Polskiej wnosi za pośrednictwem właściwego wojewody, a zamieszkała za granicą za pośrednictwem konsula.

2. Wojewoda i konsul przesyłają Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosek, o którym mowa w ust. 1, za pośrednictwem Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, zwanego dalej Prezesem Urzędu.

3. Prezes Urzędu przekazuje Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosek, o którym mowa w ust. 1, wraz ze swoim stanowiskiem.

Art. 18

1. Wręczenie aktu nadania obywatelstwa polskiego może nastąpić2. w uroczystej formie z udziałem osoby zainteresowanej.

3. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzania:

a) szczegółowy tryb postępowania w sprawach o nadanie obywatelstwa polskiego,

b) wzór wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego,

c) dokumenty, które powinny byćd) dołączone do wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego,

e) wzory dokumentów o nadaniu i odmowie nadania obywatelstwa polskiego uwzględniające dane, o których mowa w art. 36 ust. 2.

Rozdział 7

Uznanie za obywatela polskiego

 

Art. 19

Wojewoda uznaje za obywatela polskiego cudzoziemca, na jego wniosek, jeżeli spełnia on łącznie następujące warunki:

1. zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej 5 lat na podstawie zezwolenia na osiedlenie się,

2. posiada znajomość3. języka polskiego w stopniu określonym w art. 11 ust. 2 pkt 2, potwierdzoną urzędowym poświadczeniem, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 oraz z 2000 r. Nr 29, poz. 358) lub innym dokumentem poświadczającym znajomość4. języka polskiego.

5. nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa,

6. nie stanowi zagrożenia dla porządku publicznego,

7. ma zapewnione w Rzeczypospolitej Polskiej mieszkanie i utrzymanie w ten sposób, że posiada dochody lub mienie wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania jego samego i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu.

 

Art. 20

Wojewoda uznaje za obywatela polskiego, cudzoziemca, na jego wniosek, a w przypadku niepełnoletniego małoletniego – na wniosek jego przedstawicieli ustawowych jeżeli cudzoziemiec zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej 3 lata na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, a ponadto spełnia jeden z następujących warunków:

1. jest współmałżonkiem obywatela polskiego i pozostaje z nim w związku małżeńskim co najmniej 3 lata,

2. został mu nadany w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub udzielono mu prawa azylu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

3. jest bezpaństwowcem, który utrycił obywatelstwo obce co najmniej 4 lata przed dniem wystąpienia z wnioskiem o uznanie za obywatela polskiego,

4. jest małoletnim, którego co najmniej jedno z rodziców jest obywatelem polskim.

 

Art. 21

Wojewoda uznaje za obywatela polskiego małoletniego bezpaństwowca, na wniosek jego przedstawicieli ustawowych albo na wniosek bezpaństwowca, złożony po ukończeniu 18 roku życia a przed ukończeniem 20 roku życia, jeżeli spełnia on łącznie następujące warunki:

1. urodził się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2. zamieszkuje nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się co najmniej 5 lat,

3. nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa,

4. nie stanowi zagrożenia dla porządku publicznego.

 

Art. 22

Wojewoda uznaje za obywatela polskiego cudzoziemca, który spełnia warunki określone w art. 19 pkt 2-5, na jego wniosek, jeżeli przebywa on nieprzerwanie i legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej 10 lat.

Art. 23

1. Wydanie decyzji o uznaniu za obywatela polskiego wojewoda uzależnia, z zastrzeżeniem ust. 2, od przedłożenia dowodu utraty obcego obywatelstwa.

2. Dowód, o którym mowa w ust. 1, nie jest wymagany, jeżeli:

a) cudzoziemiec jest pochodzenia polskiego; przepisy ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. Nr 106, poz. 1118, z 2001 r. Nr ...., poz. ....) w przedmiocie stwierdzania pochodzenia polskiego stosuje sie odpowiednio,

b) cudzoziemiec ubiegający się o uznanie za obywatela polskiego jest uprawniony do zachowania dotychczas posiadanego obywatelstwa na podstawie umów międzynarodowych ratyfikowanych za zgodą wyrażoną w ustawie,

c) cudzoziemiec ubiegający sie o uznanie za obywatela polskiego uzyskał w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub udzielono mu prawa azylu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

d) cudzoziemiec ubiegający się o uznanie za obywatela polskiego udowodni, że wysokośće) opłat związanych z wydaniem tego dowodu jest nadmiernie wysoka,

f) uzyskanie tego dowodu jest niemożliwe ze względu na brak możliwości prawnych utraty dotychczasowego obywatelstwa w rozumieniu właściwego prawa obcego lub inną trudną do przezwyciężenia przeszkodę,

g) cudzoziemiec zostałby w rozumieniu prawa obcego bezpaństwowcem, chyba że uzyskał przyrzeczenie nabycia polskiego obywatelstwa, o którym mowa w ust. 3.

 

Art. 24

1. W przypadku określonym w art. 23 ust. 1 gdy cudzoziemiec spełnia warunki za obywatela polskiego wojewoda wydaje decyzję o przyrzeczeniu uznania cudzoziemca za obywatela polskiego.

2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest ważna przez 2 lata.

3. W okresie ważności decyzj, o której mowa w ust. 1, nie można odmówić4. cudzoziemcowi uznania go za obywatela polskiego chyba, że cudzoziemiec zostanie w tym okresie skazany w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne.

Art. 25

1. Uznanie za obywateli polskich obojga rodziców obejmuje małoletnich pozostających pod ich władzą rodzicielską.

2. Uznanie za obywatela polskiego tylko jednego z rodziców obejmuje małoletnich pozostających pod jego władzą rodzicielską, jeżeli:

a) pozostają wyłącznie pod jego władzą rodzicielską lub

b) drugie z rodziców jest obywatelem pilskim albo

c) drugie z rodziców wyraziło zgodę przed właściwym organem na nabycie przez małoletniego obywatelstwa polskiego.

3. Małoletni pozostający pod opieką może być4. uznany za obywatela polskiego jedynie za zgodą opiekuna wyrażoną w oświadczeniu złożonym przed właściwym organem.

5. Uznanie za obywatela polskiego lub objęcie tym uznaniem małoletniego, który ukończył 16 lat, następuje jedynie za jego zgodą.

Art. 26

Przed wydaniem decyzji w sprawie uznania cudzoziemca za obywatela polskiego. Wojewoda zasięga opinii właściwych organów co do warunków określonych w art. 19 pkt 3 i 4.

Art. 27

1. Dokument stwierdzający uznanie za obywatela polskiego wojewoda może wręczyć2. osobie zainteresowanej w uroczystej formie.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrzych określi, w drodze rozporządzania:

a) szczegółowy tryb postępowania w sprawach o uznanie za obywatela polskiego,

b) wzór wniosku o uznie za obywatela polskiego,

c) dokumenty, które powinny byćd) dołączone do wniosku o uznanie za obywatela polskiego.

Rodział 8

Przywrócenie obywatelstwa polskiego

 

Art. 28

Osobie, która opuściła terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 1 września 1939r. i utraciła obywatelstwo polskie na podstawie art. 11 pkt 2 ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego (Dz. U. R.P. Nr 7, poz. 44) przez wstąpienie do służby wojskowej po 9 maja 1945 r. w siłach zbrojnych Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Stanów Zjednoczonych Ameryki lub Republiki Francuskiej, przywraca obywatelstwa polskie, jeżeli złoży pod konsulem oświadczenie o woli powrotu do obywatelstwa polskiego i konsul wyda akt o przywróceniu obywatelstwa polskiego.

Art. 29

1. Osobie, która opuściła terytorium Rezczypospolitej Polskiej po dniu 1 września 1939 r. i utraciła obywatelstwo polskie przed dniem 4 czerwca 1989 r. na podstawie:

a) art. 11 lub art. 12 ustawy z dnia 8 stycznia 1951 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. Nr 4, poz. 25)

b) art. 13 lub art. Ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. Nr 10, poz. 49), w brzmieniu obowiązującym w dniu utraty obywatelstwa, przywraca się na jej wniosek obywatelstwo polskie.

2. Nie przywraca się obywatelstwa polskiego, jeżeli cudzoziemiec dobrowolnie opuścił Polskę na skutek innej niż polska deklarowanej przynależności etnicznej i nabył obywatelstwo państwa ojczystego tej narodowości.

3. Decyzję o przywróceniu lub odmowie przywrócenia obywatelstwa polskiego wydaje wojewoda.

Art. 30

1. Kobieta, która utraciła obywatelstwo polskie przed dniem 1 stycznia 1999 r. przez nabycie obywatelstwa obcego wskutek zawarcia małżeństwa z cudzoziemcem lub w związku z zawarciem takiego małżeństwa, powraca do obywatelstwa polskiego, jeżeli po ustaniu tego małżeństwa lub jego unieważnieniu złoży odpowiednie oświadczenie przed właściwym organem i organ ten wyda decyzję o przyjęciu oświadczenia.

2. Osoba, która utraciła obywatelstwo polskie w wyniku zrzeczenia się obywatelstwa polskiego w związku z nabyciem obywatelstwa obcego wskutek zawarcia małżeństwa z cudzoziemcem, powraca do obywatelstwa polskiego, jeżeli po ustaniu tego małżeństwa lub jego unieważnieniu złoży odpowiednie oświadczenie przed właściwym organem i organ ten wyda decyzję o przyjęciu oświadczenia.

 

Art. 31

1. Oświadczenie, o którym mowa w art. 30 ust. 1 i 2, złożone przez osobę zamieszkałą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przyjmuje albo odmawia jego przyjęcia wojewoda w drodze decyzji.

2. Oświadczenie, o którym mowa w art. 30 ust. 1 i 2, złożone przez osobę zamieszkałą za granicą, przyjmuje albo odmawia jego przyjęcia konsul w drodze decyzji.

Art. 32

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych określi w drodze rozporządzenia:

a) szczegółowy tryb postępowania w sprawach o przywrócenie obywatelstwa polskiego i w sprawach powrotu do obywatelstwa polskiego,

b) wzór wniosku o przywrócenie obywatelstwa polskiego i wzór oświadczenia o woli powrotu do obywatelstwa polskiego,

c) dokumenty, które powinny byćd) dołączone do wniosku i do oświadczenia, o którym mowa w pkt 2.

Rozdział 9

Utrata obywatelstwa polskiego

 

Art. 33

1. Obywatel polski traci obywatelstwo polskie na swój pisemny wniosek zawierający oświadczenie o woli zrzeczenia się obywatelstwa polskiego, po uzyskaniu zgody Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego. Utrata obywatelstwa polskiego następuje w dniu wydania zgody.

2. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może uzależnić3. wyrażenie zgody, o której mowa ust. 1, od przedstawienia w określonym terminie, nie dłuższym niż 2 lata, dowodu posiadania lub przyrzeczenia nabycia obcego obywatelstwa.

4. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może odmówić5. wyrażenia zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego, jeżeli za tym przemawiają względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo interes Rzeczypospolitej Polskiej lub jej obywateli.

6. Osobie, która w następstwie zrzeczenia obywatelstwa polskiego stałaby się bezpaństwowcem, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej odmawia wyrażenia zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.

7. Zgoda na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego udzielona rodzicom obejmuje małoletniego pozostającego pod ich władzą rodzicielska.

8. Zgoda na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego udzielona jednemu z rodziców obejmuje małoletniego pozostającego pod jego władzą rodzicielską, gdy drugiemu z rodziców nie przysługuje władza rodzicielska lub nie jest on obywatelem polskim albo gdy jest obywatelem polskim i wyrazi przed organem właściwym do przyjęcia oświadczenia zgodę na utratę obywatelstwa polskiego przez małoletniego.

9. W przypadku gdy drugie z rodziców jest obywatelem polskim i sprzeciwia się objęciu małoletniego zgodą na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego udzieloną pierwszemu z rodziców lub gdy porozumienie napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody, każde z rodziców może zwrócić10. się o rozstrzygnięcie polskiego sądu.

11. Zgoda na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego przez małoletniego, który ukończył 16 lat, następuje za jego zgodą.

 

Art. 34

1. Wniosek, o którym mowa w art. 32 ust. 1, osoba zamieszkała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wnosi do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem właściwego wojewody, a zamieszkała za granicą za pośrednictwem konsula.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, wraz ze swoim stanowiskiem wojewoda i konsul przekazują Prezesowi Urzędu.

3. Prezes Urzędu przekazuje wniosek, o którym mowa w ust. 2, do Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, wraz ze swoim stanowiskiem.

4. Wniosek, o których mowa w ust. 2, wojewoda i konsul przekazują bezpośrednio do Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w każdym wypadku, gdy Prezydent tak zadecyduje. O przekazaniu wniosku wojewoda i konsul informują Prezesa Urzędu.

5. Przed przekazaniem wniosku, o którym mowa w ust. 1, do Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Prezes Urzędu może wystąpić6. do innych organów o udzielenie informacji istotnych dla prowadzącego postępowania.

7. Organ, do którego Prezes Urzędu zwrócił się o udzielenie informacji, o której mowa w ust. 5, zobowiązany jest udzielić jej niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu żądania.

Art. 35

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia:

a) szczegółowy tryb postępowania w sprawach o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego,

b) wzór wniosku na wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego oraz dokumenty, które powinny być

c) dołączone do tego wniosku,

d) wzór zaświadczeń o wyrażeniu zgody lub odmowie wyrażenia zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego uwzględniające dane, o których mowa w srt. 36 ust. 3.

 

Rozdział 10

Rejestry

 

Art. 36

1. Organ właściwy do przyjmowania wniosków i oświadczeń w sprawie nabycia obywatelstwa polskiego oraz wniosków zawierających oświadczenie o woli zrzeczenia się obywatelstwa polskiego prowadzi rejestr:

a) wniosków i oświadczeń o woli nabycia obywatelstwa polskiego oraz osób, które nabyły obywatelstwo polskie,

b) wniosków zawierających oświadczenie o woli zrzeczenia się obywatelstwa polskiego oraz osób, które utraciły obywatelstwo polskie.

2. Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje następujące dane: imię (imiona) i nazwisko oraz nazwisko rodowe wnioskodawcy, imiona i nazwiska rodziców, datę i miejsce urodzenia, miejsce zamieszkania, poprzednio posiadane obywatelstwo lub posiadane aktualnie obywatelstwo inne niż polski małoletniego objętego wnioskiem, adnotacje o wyrażeniu zgody przez małoletniego, który ukończył 16 lat, podstawę prawną nabycia obywatelstwa polskiego i datę nabycia.

3. Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, obejmuje następujące dane: imię (imiona) i nazwisko oraz nazwisko rodowe osoby składającej wniosek, imiona i nazwiska rodziców, datę i miejsce urodzenia, miejsce zamieszkania, imię i nazwisko małoletniego objętego wnioskiem, adnotacje o wyrażeniu zgody przez małoletniego, który ukończył 16 lat, datę złożenia wniosku, adnotację o posiadanym obywatelstwie obcym lub o przyrzeczeniu nabycia obcego obywatelstwa, podstawę prawną utraty obywatelstwa polskiego i datę utraty obywatelstwa polskiego.

Art. 37

1. Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej przesyła organom, o których mowa w art. 34, kopie zaświadczeń w sprawach obywatelstwa polskiego uwzględniających dane, o których mowa w art. 36 ust. 2 i 3.

2. Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej przesyła Prezydentowi Urzędu kopie postanowień w sprawach obywatelstwa polskiego.

Art. 38

1. Prezes Urzędu prowadzi centralny rejestr danych o nabyciu i utracie obywatelstwa polskiego, na podstawie informacji uzyskanych od organów uprawnionych do prowadzenia rejestrów w tych sprawach oraz dokumentów, o których mowa w art. 37 ust. 2.

2. Organy uprawnione do prowadzenia rejestrów, o których mowa w art. 36 ust. 1, przekazują dane określone w tych rejestrach Prezesowi Urzędu niezwłocznie po ostatecznym rozstrzygnięciu spraw o nabycie lub utratę obywatelstwa polskiego.

3. Rejestr, o którym mowa w ust. 1, obejmuje dane określone w art. 36 ust. 2 i 3.

Art. 39

1. Dane zgromadzone w rejestrach, o których mowa w art. 36 i srt. 38, podlegają ochronie na podstawie odrębnych przepisów i mogą być2. wykorzystywane w postępowaniach o : nabycie obywatelstwa polskiego, wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego, stwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego oraz w celach statystycznych.

3. Dane, o których mowa w ust. 1, nie mogą być4. udostępnione organom lub instytucjom zagranicznym, z wyjątkiem przypadków, gdy zezwalają na to przepisy prawa.

Art. 40

1. Minister właściwy do spraw wewnętrzych, w porozumieniu z ministerm właściwym do spraw zagranicznych, określi, w drodze rozporządzania:

a) wzory rejestrów, o których mowa w art. 36 i 38 ustawy,

b) szczegółowy tryb prowadzenia rejestrów, o których mowa w art. 36 i 38, a w szczególności w systemach informatycznych.

c) terminy i sposoby przekazywania informacji do centralnego rejestru danych o nabyciu i utracie obywatelstwa polskiego.

 

Rozdział 11

Poświadczenie obywatelstwa polskiego

 

Art. 41

1. O posiadaniu i utracie obywatelstwa polskiego orzeka wojewoda, w drodze decyzji, w której stwierdza według obowiązujących przepisów czy dana osoba posiada lub nie posiada obywatelstwa polskiego.

2. Na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 1, stwierdzającej posiadanie obywatelstwa polskiego, wojewoda wydaje poświadczenie obywatelstwa polskiego.

3. Poświadczenie, o którym mowa w ust. 2, wydaje się na wniosek osoby, której obywatelstwo jest stwierdzone, lub na umotywowany wniosek osoby trzeciej, jeżeli wykaże interes prawny.

4. Wojewoda może, na prośbę osób określonych w ust. 3, przekazać5. poświadczenie obywatelstwa polskiego bezpośrednio do władz państwa wskazanych przez te osoby.

6. Decyzję, o której mowa w ust. 1, wobec osoby urodzonej na terenach stanowiących w dniu 1 września 1939 r. terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a nie wchodzących obecnie w skład Rzeczypospolitej Polskiej, a zamieszkującej obecnie poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wydaje Prezes Urzędu.

7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministerem wąaściwym do spraw zagranicznych, określi, w drodze rozporządzania, wzór poświadczenia obywatelstwa polskiego zapewniający jego zabezpieczenie przed sfałszowaniem.

8. Poświadczenie obywatelstwa polskiego powinno zawierać9. conajmniej:

a) oznaczenie organu wydającego poświadczenie,

b) oznaczenie i funkcję podpisującego poświadczenie,

c) miejsce i datę wydania poświadczenia oraz pieczęćd) organu wydającego,

e) imię i nazwisko, płećf) oraz datę i miejsce urodzenia osoby, której poświadczenie dotyczy,

g) stwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego.

10. Poświadczenie, o którym mowa w ust. 2, sporządza się w języku polskim, chyba że umowa międzynarodowa stanowi inaczej.

 

Rozdział 12

Właściwości organów, zasady składania wniosków i oświadczeń oraz sprawdzania

znajomości języka polskiego

 

Art. 42

Oświadczenie o wyrażeniu zgody na nabycie obywatelstwa polskiego, o którym mowa w srt. 14 ust. 2 pk 3 i ust. 3, 25 ust. 2 pkt. 3 i ust. 3, o wyrażeniu zgody na utratę przez małoletniego obywatelstwa polskiego, o którym mowa w srt. 33 ust. 6, oraz o wyrażeniu zgody przez małoletniego, który, ukończył 16 lat, o którym mowa w 14 ust. 4, art. 25 ust. 4 i art. 33 ust. 8, przyjmuje:

1. właściwy wojewoda – w stosunku do osób zamieszkałych w Rzeczypospolitej Polskiej,

2. konsul – w stosuknu do osób zamieszkałych za granicą.

Art. 43

1. O właściwości miejscowej wojewody stanowią kolejno: miejsce zamieszkania osoby, której postępowanie ma dotyczyć2. , miejsce jej pobytu, miejsce jej ostatniego zamieszkania lub pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej. W przypadku braku tych podstaw właściwy jej Wojewoda Mazowiecki.

3. O właściwości miejscowej konsula stanowi miejsce zamieszkania osoby, której postępowanie ma dotyczyć4. .

Art. 44

Wnioski i oświadczenia, o ktśrych mowa w ustawie, muszą być wypełnione w języku polskim, zawierać uzasadnienie oraz własnoręczny podpis wnioskodawcy, a dołączone do wniosków wymagane dokumenty, jeżeli zostały sporządzone w języku obcym, powinny być przedłożone wraz z ich tłumaczeniem na język polski, dokonanym przez tłumacza przysięgłego albo dokonanym lub poświadczonym przez konsula.

Art. 45

W sprawach, o których mowa w art. 33 ust. 7, przekazanych do rozstrzygnięcia sądowi, orzeka sąd polski. Rzeczowo właściwy jest sąd rejonowy, działający jako sąd opiekuńczy. Właściwość miejscową sądu określa się według miejsca zamieszkania małoletniego w Rzeczypospolitej Polskiej, a jeżeli nie ma on miejsca zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej – według miejsca jego pobytu w Rzeczypospolitej Poslkiej. W przypadku braku tych podstaw właściwy jest Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy.

Art. 46

1. Opinię, że cudzoziemiec ubiegający się o nabycie obywatelstwa polskiego nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa, wydaje Szef Urzędu Ochrony państwa.

2. Opinię, że cudzoziemiec ubiegający się o nabycie obywatelstwa polskiego nie stanowi zagrożenia dla porządku publicznego wydaje komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania cudzoziemca, a w przypadku gdy cudzoziemiec mieszka poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej – Prezes Urzędu.

3. Niezgłoszenie sie w terminie 30 dni przez właściwy organ opinii, o której mowa w ust. 1 i 2, uznaje się za równoznaczne z uzyskaniem opinii, iż cudzoziemiec nie stanowi zagrożenia dla obronności i bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. W przypadku zaistnienia nieprzewidzianych okoliczności, wskazujących na szczególnie skomplikowany charakter sprawy, właściwy organ może przedłużyć4. postępowanie na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, informując o tym zainteresowanego i wojewodę.

5. Jeżeli przepis ustawy uzależnia nabycie obywatwlstwa polskiego od ustalenia, czy cudzoziemiec ubiegający się o nabycie obywatelstwa polskiego nie stanowi zagrożenia dla obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, uzasadnień opinii oraz wydanych na ich podstawie uzasadnień decyzji nie ujawnia się wyłącznie ze względu na ochronę informacji niejawnych.

Art. 47

1. Minister właściwy do spraw zagranicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania, określi w drodze rozporządzenia:

a) tryb sprawdzania wymaganej znajomości języka polskiego przez cudzoziemców zamieszkałych za granicą, ubiegających się o nabycie obywatelstwa polskiego,

b) skład komisji egzaminacyjnych i wymagania kwalifikacyjne dla członków komisji za granicą, tryb ich powoływania oraz wysokośćc) wynagrodzenia za udział w pracach komisji,

d) wzór zaświadczenia poświadczającego wymaganą znajomośće) jązyka polskiego,

f) zasady dokumentowania i zwalniania z obowiązków przeprowadzenia sprawdzianu znajomości języka polskiego.

2. Sprawdzian języka polskiego odbywa się na podstawie pisemnego testu, ale na wniosek zainteresowanego może mieć3. charakter odpowiedzi ustnej. Komisję egzaminacyjną powołuje konsul. Wnioskodawca może być4. zwolniony z egzaminu z języka polskiego, jeżeli ukończył w Rzeczypospolitej Polskiej szkołę publiczną lub niepubliczną z uprawnieniem szkoły publicznej albo szkołę za granicą z wykładowym językiem polskim, a także gdy wiek lub stan zdrowia wnioskodawcy uzasadniają stwierdzenie, że przeprowadzenie egzaminu stanowiłoby nadmierną uciążliwość5. lub byłoby niemożliwe.

6. Wysokość7. opłat związanych z przeprowadzeniem egzaminu i wydaniem zaświadczenia określają odrębne przepisy.

Art. 48

1. Innym dokumentem poświadczającym znajomość2. języka polskiego, o którym mowa w srt. 921 pkt 2, jest świadectwo:

a) ukończenia w Rzeczypospolitej Polskiej szkoły publicznej lub niepublicznej w rozumieniu ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. Z 1996 r. Nr 67, poz. 329 i Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 117, poz. 759 i Nr 162, poz. 126 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 19, poz. 239 i Nr 48, poz. 550) oraz ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i Nr 63, poz. 314, z 1994 r. Nr 1, poz. 3, Nr 43, poz. 163, Nr 105, poz. 509 i Nr 121, poz. 591, z 1996 r. Nr 5, poz. 34 i Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 96, poz. 590, Nr 104, poz. 661, Nr 212, poz. 770 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 50, poz. 310, Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1115 i 1118),

b) ukończenia szkoły za granicą z wykładowym językiem polskim lub złożenia w szkole zagranicznej egzaminu z języka polskiego w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie srt. 47 ustawy.

3. Od obowiązku określonego w art. 19 pkt 2 zwolnione są osoby, które ukończyły 65 lat lub których udokumentowany stan zdrowia uzasadnia stwierdzenie, że przeprowadzenie egzaminu stanowiłoby nadmierną uciążliwość4. lub byłoby niemożliwe.

 

Rozdział 14

Zmiany w przepisach obowiązujących

 

Art. 49

W ustawie z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 oraz z 2000 r. Nr 29, poz. 358) w art. 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania i minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego określą, w drodze rozporządzenia, zasady przeprowadzenia egzaminów państwowych z języka polskiego dla cudzoziemców ubiegających się o urzędowe poświadczenie jego znajomości – uwzględniające w szczególności jednostki organizacyjne do przeprowadzenia egzaminów, ustalenia standardów wymagań dla poszczególnych poziomów znajomości języka polskiego. Wysokość odpłatności za przeprowadzenie egzaminu oraz warunki zwolnienia w całości lub w części z opłat, tryb składania wniosków i przeprowadzenia egzaminów, a także przypadki, w których możliwe jest zwolnienie z egzaminu w całości lub w części”.

 

Rozdział 15

Przepisy częściowe i końcowe

 

Art. 50

Postępowania wszczęte na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 53 i nie zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy toczą się według przeżisów dotychczasowych.

Art. 51

Traci moc ustawa z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. Z 2000 r. Nr 28, poz. 353, z 2001 r. Nr ..., poz. ...).

Art. 52

Ustawa wchodzi w życie w terminie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.